Kolegjet e Bashkuara të Gjykatës së Lartë kanë miratuar këtë të hënë, me unanimitet, një interpretim të ri për zbatimin e masës së sigurimit “arrest në burg”, duke rishikuar vendimin unifikues të vitit 2011.
Vendimi i ri forcon standardet për kufizimin e lirisë personale dhe e konsideron arrestin me burg si një masë të jashtëzakonshme, që duhet të përdoret vetëm kur alternativat e tjera rezultojnë të pamjaftueshme.
Sipas këtij interpretimi, gjykatat tashmë janë të detyruara të shqyrtojnë në mënyrë konkrete dhe të argumentuar çdo masë më pak kufizuese, përpara se të vendosin izolimin në burg. Arsyetimi duhet të jetë i detajuar, i individualizuar dhe i bazuar në rrethanat specifike të çdo rasti, duke reflektuar rrezikun real që paraqet i pandehuri dhe proporcionalitetin e masës.
Një ndryshim thelbësor lidhet edhe me barrën e provës. Ndryshe nga praktika e mëparshme, ku i akuzuari duhej të provonte pse nuk duhej të mbahej në burg, tashmë është prokuroria ajo që duhet të justifikojë nevojën për masën më të ashpër të sigurisë. Ajo duhet të paraqesë prova konkrete dhe argumente bindëse për rrezikun dhe pamjaftueshmërinë e alternativave të tjera.
Po ashtu, vendimi i ri saktëson se vlerësimi i rrezikshmërisë nuk mund të mbështetet vetëm në natyrën e veprës penale apo në dënimin e parashikuar. Gjykata duhet të analizojë një sërë faktorësh të ndërlidhur, përfshirë mënyrën e kryerjes së veprës, pasojat, personalitetin dhe sjelljen e të pandehurit, si dhe rrethana të tjera të rëndësishme për çështjen.
“Rrezikshmëria e veçantë e veprës dhe e autorit nuk nxirret vetëm ose kryesisht nga natyra e krimit ose nga marzhi i dënimit, por nga vlerësimi i ndërthurur i rrezikshmërisë së veçantë të faktit penal, i mënyrës së kryerjes, pasojave të ardhura, i personalitetit të të pandehurit, i sjelljes së tij, si dhe i rrethanave të tjera të rëndësishme dhe të lidhura ndërmjet tyre për rastin konkret”, tha Sokol Sadushi.
